Miskende Kunst

Waar zijn de kanjers van de toekomst?

De definitie van kunst behoort tot de filosofische onmogelijkheden, net als wat liefde is, of geloof, en zoveel andere niet tastbare fenomenen. De geschiedenis heeft een lange lijst van ver- of vooronderstellingen van Kunst opgeleverd die zeker interessant zijn. Daarin zien we als patroon een tijdsbeeld. Kijkend naar het verleden zien we bijvoorbeeld een periode waarin kunst vooral schoonheid moest uitbeelden. In de tijd van de gilden was het een ambacht: de meester begeleidde zijn leerling tot grotere vaardigheden te komen. Techniek was alles.

Mijn zoekveld is actuele kunst en dan gaan die oude definities niet meer op. Het scala aan nieuwe percepties is onvoorstelbaar divers. Het idee dat kunst een product is van een kunstenaar is een basaal materieel uitgangspunt. Vreemd genoeg blijkt de praktijk anders te zijn. Het is niet de kunstenaar maar anderen die bepalen of iets een kunstwerk is en wie een kunstenaar is.
Wie zijn die anderen? Als we de internationale Top 100 in de kunstwereld bestuderen dan wordt dat duidelijk: hierin zijn maar 25 kunstenaars tot ‘bepalende factor’ geselecteerd. De rest: galeries, museumdirecteuren, collectioneurs, beursorganisatoren en veilingmeesters.
Als zij bepalen wat kunst is, wat IS het dan? Hanteren zij een definitie? Welke criteria zijn er voor het vaststellen van kunst? Het antwoord is even simpel als verbijsterend: de markt!
Een urinoir wat Marcel Duchamp bij de loodgieter kocht wordt ingebracht in een expositie (1917) en na een wonderlijke ballotage wordt het tot kunst verheven. “want het hangt niet maar het ligt en is dus van zijn oorspronkelijke context ontdaan”. Zelfs filosofen doen hun best deze kolder te motiveren.

De markt werkt als volgt: de kunstcriticus brengt onder woorden wat de galerie wil verkopen aan de verzamelaar en de musea nemen het daarna op in hun collectie. De prijs van een kunstwerk wordt op dezelfde manier gecalculeerd: oppervlakte x factor x exposure. De exposure is een carrière ladder voor de kunstenaar. Conclusie:
  actuele kunst kent geen definitie!
Dat wordt gedeeltelijk bevestigd door de grote diversiteit aan kunstuitingen en kunststromingen. Van streetart tot videoperformance, graffiti, tijdelijke installaties, lichtshows en bodypaint. Nu is een definitie van kunst op zich niet zo interessant, dat is en blijft theorie. Maar wat door alle tijden heen wel opvallend blijft is dat echte vernieuwers schaars zijn. Waar zijn de verguisde van Goghs, de miskende Appels en de verboden Kandinsky’s? Zouden er nu kunstenaars zijn die een overvol atelier hebben aan onverkocht werk wat onze kleinkinderen voor miljoenen dollars aankopen? Niet om het geld, maar om de unieke waarde van kunstwerken van uitzonderlijke kunstenaars.
Zullen we eens en beurs organiseren van miskende of onbekende kunst?


(wordt vervolgd - by KARL)

Marcel Duchamp

Hij weigerde kunst te beschouwen als iets van schoonheid of om mensen te plezieren. Zijn 'antikunst' kent veel bizarre uitingen. Van de Mona Lisa met een snor, tot het beroemde urinoir. Zijn uitspraken zijn even bijzonder en curieus: "als verf en penselen 'readymakes' zijn, dan is elk voorwerp een work of art"

"Ik forceer mijzelf tegen te spreken om niet conformistisch te worden."
Het tekent niet alleen een tijdsbeeld qua kunstuitingen, maar vooral een periode waarin veel werd gefilosofeerd over het wezen van de kunst en de nieuwe wereldorde.

EXACT 100 JAAR GELEDEN
"Fontein" in 1917 ingebracht door Marcel Duchamp, voorzien van het synoniem van de loodgieter waar hij dit urinoir kocht. Het werk werd geweigerd en is vermoedelijk vernietigd.
In 2004 werd het door 50 Britse kunstenaars beoordeeld als het grootste kunstwerk uit de 20e eeuw.


Impressies

Twee voorbeelden van Andy Warhall, die ook 'readymades' kopieerde en tot kunst verhief. De vormgever heet Industrieel Ontwerper. De kopiist heet Kunstenaar. 

De Brillo Box en Campbells Soup waren twee 'iconen' uit het dagelijks gebruik.
Bij een recente veilig werd een houten Brillo Box geschat op $ 900.000,-